Sinema dünyasında sıradışı hikaye anlatımı, sarsıcı film yapısıyla tanınan provakatif yönetmen Gaspar Noé‘nin yeni filmi Climax, bu yılki Cannes Film Festivali’nde gösterildi ve eleştirmenler tarafından oldukça beğenildi.

Ana akım sinema şirketlerinin ve yayıncıların pek de sevmedikleri filmler çeken Noe’nin yeni filmi Climax, bazı eleştirmenler tarafından Noe’nin “en iyi filmi” olarak lanse edildi.  Yabancı basının ilgi ile izlediği filmden gelen eleştiriler oldukça çarpıcı. Climax neyi anlatıyor? Ve Noe yine bizi rahatsız ediyor mu? gibi soruların cevaplarının merak edildiği filmin eleştirilerini sizler için derledik.

Variety sitesi Noe’yi dünya üzerinde sizi cehennemde göstermek isteyen bir film yapımcısı olarak lanse ediyor. “Bu film, şiddetin, bağımlılığın ve ahlaksızlığın en büyük şok edici gösterisini yapmak için seni çukura götürmek istiyor. Noe bunu daha önce 2002 yılında çektiği psikopat draması olan “Irreversible” filminde de yapmıştı. Boş bir tünelde, Noé çok uzun ve kesintisiz bir atışta bir tecavüz sahnesini sahneledi ve bu şimdiye kadar çekilen en heyecan verici sahnelerden biriydi. Bu sahne ile Noe tarafından gördüğünüz şeylerin ahlakını tartışmaya davet edildiniz ve bu davette Noe’nin ustalığını reddetmenize yetmedi. Yaklaşık 45 dakika boyunca ilgi çekici bir film ve 20 genç dansçı topluluğuyla film size yeni bir lezzet gibi geliyor. Rad saçlı, ırkçı, yenilikçi ve seksüel olarak farklı bir ekip olan bu topluluğun baş döndürücü ve gördüğünüz en büyülü koreografi dans dizisi tüm film boyunca akıp gidiyor…”

Indiewire filmi Noe’nin en iyisi olarak belirtiyor. “Climax” 1996’da gerçekleşen ve karlı gecelerle çevrili uzak bir orman evinde dans eden grubun deneyimlerine odaklanıyor. Belli bir gidişatı takip etmese de, “Climax” bir avuç karakter arasındaki dinamizmi ortaya koyuyor. Noé, zamanın parçalarını ayırmadan önce zamanın canlılığını oluşturuyor. Bir kadının karda sürünen çıplak bir açılışını, gelecekteki dehşet filmindeki sonunculu kızı bulur, ardından bir dizi renkli topluluğun uzun bir girişini izler. “Climax” da şu anda yaşamanın bir kutlamasıdır ya da en azından her bir yeninin hayatta kalmaya çalışmanın içsel yoğunluğuna bir övgüdür ve Noé bu ethos içinde kendi yaratım niyetlerini içerir.  Noe, “Yaşam bir kolektif imkansızlık” ve “Varoluş artık bir yanılsama” şeklindeki iddialarını oluşturduğu dans topluluğunda göstermeye çalışıyor. Ve bunuda muazzam bir şekilde yapıyor. Değişik biçimlerde ortaya konulan dans hızlı akıp gitmesinden kaynaklı sizi bazen yoruyor ancak ışık oyunları ve atmosferinde verdiği güzellik ile o yorgunluğunu çok çabuk unutuluyor ve kendinizi topluluğa bırakabiliyorsunuz”.

The Guardian‘a göre Gaspar Noé’nin şeytani dans topluluğu, seks ve umutsuzluktan korkuyor ve bunu muazzam bir filme çeviriyor. “Gaspar Noé, görsel olarak olağanüstü, yapısal ve resmi olarak cesaret verici başka bir filme imza atıyor. Kabus koridorları, kırmızı-ışık-bölge ambiyansı, mide bulantısı uyandıran soundtrackleri ve yukarı-aşağı POV çekimleri ile adeta başınız dönüyor. Bir provadan sonra parti düzenleyen, kontrolsüz porno sahneleri, LSD ile alemlere akan, bol bol Sangria içen ve gittikçe artan uğursuz bir kollektif çılgınlığa dönüşen bu 90’ların dans topluluğu gerçek anlamda sizi rahatsız ediyor. Tıpkı Noe’nin diğer filmlerinde olduğu gibi.  Ama en çokta 2002 yılında çektiği “Irreversible” filminin rahatsızlığı tadında”.

Telegraph film için üç başlık atıyor. “Kendi kendine ölüm”, “Orgiastic sex” ve “ölüm eşsiz bir fırsat”… “Noe’nin yeni filmi Climax tam da bu sloganlar ile örtülü bir film olarak karşımıza çıkıyor. Daha filmin ilk açılış sahnesinden anlıyorsunuz sizi yine rahatsız edecek bir tür ile karşılaşacağınızı. Hayatınızda daha önce hiç görmediğiniz bir dans topluluğu ile tanışıyorsunuz. Bir bardak Sangria insana neler yaptırır? Dans sadece bahane. İşin o kopulduğu ana gelmek için Sangira’dan daha fazlası olması gerekiyor ve evet oluyorda. Yer yer karanlık, komik, muazzam koreograflanmış fiziksel performanslar ile Climax tam bir baş yapıta dönüşüyor.”

The Hollywood Reporter: “Her zamanki sınır aşan seks ve uyuşturucu fikrini, vahşi ve coşkulu dans ve hareketin hayati bir sunumuyla eşleştiren Gaspar Noe, ritminde baştan çıkarıcı bir film yaptı ve genç dansçılarının cesurca görselleştirilmesi bazen güzel, diğer zamanlarda acımasız somatik bir ifadeye dönüştürdü. Yapısal olarak 2002 yılında çığır açan “Irreversible” filmine benzeyen Climax filminde Noe, cennetin sanatsal bir resmini çizer ve ardından bunu fiziksel bir azaba dönüştürür. Akıcı kamera çalışması ve nüanslı müzik seçimleri ile film hedeflerine ulaşmada önemli rol oynamaktadır”.

Vulture‘a görede Climax, Noe’nin en iyi filmi. “Noé bize şaşırtıcı derecede heyecan verici, fiziksel ve esprili mizahi bir dili olan film sunuyor. Dansa olan tutkularından, uyuşturucu ve cinsel ilişkiden duydukları tutkudan, endişelerinden bahseden, çok sayıda yaşamdan ve dans tarzından, yoğun queer’den gelen gençlerin farklı bir karışımı oluyor bu film. Filmde yer alan danslar, hızlı akış vs gibi durumlar konvülsiyonlar, kesim ve kaos gibi kelimeleri tek bir kelimede topluyor “insan”. Dansçıların her biri Noe için birer kurbana dönüşüyor ve film boyunca bu kadar güzel başlayan bir akış nasıl cehenneme dönüşür? algısı yaratıyor.  Ancak bu durumda sizi rahatsız etmiyor. Çünkü Noe’nin tarzı burada da kendini yine gösteriyor. Climax’da bize gösterilen hikayede gerçek paylar var. Sonuçta dünyada bu denli vahşice haraket eden bazı topluluk üyelerinin olduğu kaçınılmaz”.

Screendaily: Fransa’nın Extreme Cinema dalgası son zamanlarda kuşkuyla sessizleşiyordu ve hareketin kardeşi Gaspar Noé bu durumu bozarak karşımıza Climax’i çıkardı. Fransız sinemasının sapkın izleniminin orjinal bir korku yolculuğuna dönüşen psikotrop bir sokak dansı filmi olan Climax, çok çılgın bir proje. Noé, bize çeşitli stilize kulüp tarzı fontlarda sunduğu filmde fırtınadan önceki sessizliği ilk 45 dakikada veriyor. Önce herşey güzel başlıyor daha sonra cehenneme inme zamanı geliyor. Şiddet, birbirlerini içki içmeye teşvik ettikçe ve cinsel tansiyonun patlamasıyla daha çok patlak veriyor; Kadın ve kadın şiddetinin sahneleri adeta devleşiyor. Bunuda mükemmel kamera haraketleri ve ambiyansı ile en iyi Noe yapabiliyor. 1996 yılında Fransa’da gerçekleşen olaylara dayanarak iddia edilen film, rahatsız edici ve şaşırtıcı bir etki yaratıyor. Climax çok kötü bir yolculuk ama Noé’nin en cesur yolculuğu…”

Yönetmen: Gaspar Noe

Yapımcılar: Edouard Weil, Vincent Maraval, Brahim Chioua

Senaryo: Gaspar Noé

Sinematografi: Benoît Debie

Editör: Denis Bedlow, Gaspar Noé

Üretim tasarımı: Jean Rabasse

Oyuncular: Sofia Boutella, Romain Guillermic, Souheila Yacoub, Kiddy Smile, Claude Gaujan Maull